Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

Λατρεύω


 Λατρεύω τις ζέστες... (Χειμώνα άντε και γα!#$%)


  Επίσης λατρεύουμε Ada Wong :D

     (Το Geek μέσα μου νίκησε :P )
 
    Λατρεύουμε Αnimes!


       Καρα-λατρεύουμε The Walking Dead! Να συνεχίσει έτσι!


         Λατρεύω Tarja-ρα για τα 10 υπέροχα μουσικά χρόνια που μου χάρισε να θυμάμαι... και συνεχίζει!


Λατρεύουμε Xandria για την φετινή φανταστική, επική δισκογραφία τους!


                          Λατρεύω Battleship, τι ταινιάρα ρε φίλε




Εσείς τι λατρεύετε? :D

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

Κρίση τέλος!!

Πρωτού ξεκινήσω, γνωρίζω πώς γράφω όλο και πιό σπάνια στο blog αλλά my fellows δεν σκοπεύω να το εγκαταλείψω. Οι λόγος είναι πως πρόσθεσα κάποιες δραστηριότητες στην καθημερινότητα μου και ο internetoχρόνος μου λιγόστεψε.

Σήμερα η θεματολογία είναι γνωστή σε όλους. Δεν γίνεται να μην γράψω κάτι για αυτό τουλάχιστον μιά φορα, μας αφορά όλους ανεξαρτήτως.

Αναφέρομαι σε αυτό τον όρο που ΜΜΕ, τυπος, ραδιοφώνα και άλλα μέσα λατρεύουν να μπίγουν στον εγκέφαλο μας δια μέσου των ματιών και αυτιών καθημερινά τα τελευταία δυο χρόνια. Σε εσένα, εμένα, σε όλους: Την περιβόητη οικονομική κρίση.


Οπου και να πηγαίνεις, όπου και αν βρίσκεσαι, με τον ένα η με τον άλλον τρόπο την νίωθεις. Είναι πλέον παντού να σου υπενθυμίζει ότι είσαι δέσμιος ανωτέρων συμφωνιών, συμφωνηθέντων για τα οποία κανείς μας δεν έχει την παραμικρή αντίληψη, και όλα αυτά  με αντίτιμο την μείωση του επιπέδου ζωής μας.

Ο καφές σου στην καφετέρια ακρίβυνε, το πετρέλαιο θέρμανσης last year baby, η μετακίνηση του αυτοκινήτου σου αποτελέι πλέον πολυτέλεια, σούπερμάρκετ με τιμές φαρμακίου και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Κύματα μέτρων σε πνίγουν και το πορτοφόλι τιγκαρισμένο με χαρτονομίσματα των μηδέν ευρώ.


 Και λέω εγώ τώρα... Με τι στάση αντιμετωπίζεται η οικονομική κρίση? Δεν θα εμβαθύνω το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, ούτε το ποιός φταίει αλλά πιστεύω πως ολοι μας έχουμε, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο μερίδιο ευθύνης για την παρούσα οικονομική κατάσταση που διανύουμε σαν χώρα.
Ο καθένας μπορεί να διαφωνήσει ελεύθερα σε αυτό που θα πώ αλλά είναι αυτη η ριμάδα νοοτροποία μας που μας οδήγησε σε μεγάλο μέρος έδω που βρισκόμαστε σήμερα, αυτο το αήτητο Ελληναριό του έλα-μωρέ-στα-αρχίδια-μου-δικό-μου-είναι-? , να-βολέψουμε-το-παιδί-κάπου, να-βολέψουμε-τον-κολλητό-μας, να-αρπάξουμε-κανένα-ευρώ παραπάνω-απο-τον-μαλάκα. Αυτοί είμαστε! Ο συνάνθρωπος μας στα αρχίδια μας ρεε! Η κωλάρα μας είναι καλά? Δεν πάει να γκρεμίζεται ο κόσμος ε?
Εκεί βασίζω το μερίδιο ευθύνης. Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο καζάνι αλλά οι ''Ελληνάρες'' μου την δίνουν στα νεύρα ρε πούστη μου. Οι αντιπαραγωγικοί σταρχιδιστές που εδραιώσανε το δημόσιο ως όνειρο ζωής στο μυαλουδάκι των μικρών παιδιών.


Αποβλακωμένα των smartphones ξυπνήστε. Η αλλαγή ξεκινά απο εμάς. Απο μένα και σένα. Ισως τελικά η οικονομικη κρίση να είναι ευκαιρία για ένα καινούριο ξεκίνημα. Ενα ολικό reboot.
Δεν θα το κρύψω έχω γκρινιάξει πραγματικά πολύ για την κρίση που διανύουμε γιατί και απο μένα κόψανε, και μένα μου αλλάξανε τον τρόπο ζωής αλλα πλέον αποφάσησα να σταματήσω να γκρινίαζω και ανταυτού σκέφτομαι θετικά.
Κρίση είναι θα περάσει δεν γαμιέται. Αρχισα να εκτιμω πράγματα τα οπόια μέχρι πρόσφατα θεωρούσα δεδομένα. Κλείσε την τηλεόραση και δες την κατάσταση με το δικό σου μυαλό. Δές την θετική πλευρά των πραγμάτων.
Αποφάσησα πως για να ανταπεξέλθω στην όλη οικονομική κατάσταση πρέπει να προσαρμοστώ στα καινούρια δεδομένα. Η επιβίωση του ανθρώπινου είδους ήταν πάντα ενας συνεχής αγώνας προσαρμογής στα νέα δεδομένα.
Προσαρμόζεσαι ανάλογα με την κατάσταση και οτι πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις το κάνεις. Ο κάθε ανθρωπος σκέφτεται διαφορετικά. Δες το με την δική σου ματιά και σκέψου για σένα. Οχι να σκέφτεται η τηλεόραση σου για σένα. Η αλλαγή όπως προείπα ξεκινά απο εμάς. Καλώς η κακώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε αλλά δεν τελειώνει η ζωή εδώ.
Η αλλαγή της κατάστασης είσαι εσύ. Κάποια στιγμή τα πράγματα θα καλυτερέψουν και επειδή δεν θα είναι σύντομα δεν πρέπει να σε πέρνει απο κάτω. Η οικονομία πάντα είχε τα ανεβοκατεβάσματα της όπως έχει αποδείξει η ιστορία. Ποτέ δεν είναι αργά για να δείς την θετική πλευρά των πραγμάτων. Βγές έξω, ζήσε την ζωή, μια φορά ζούμε, μην αφήνεις κανέναν απο αυτούς να σου ξεσκίζουν την ψυχολογιά. Υπομονη και θα περάσει!


Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

1 step to Ghost Rider

Χθες μπορεί και να έφαγα το πιο καυτερό ορεκτικό ever made. Κρέας/random adds με Tabasco και Chili, my friend. Είναι απο εκείνες τις φορές που ξεκινάς να ιδρώνεις και τα μάτια σου δακρύζουν καρβουνάκια, μούδιασμα στα χείλη και Flamethrower απο το στόμα. Τέτοιο πιάτο θέλει να φοράς μπουρνούζι, την ώρα που τρως, για να απορροφάει ιδρώτα και δάκρυα! Πήγα μετά τουαλέτα και έχεσα ένα Charmander.


Οταν παραγγέλνεις κάτι καυτερό...
 φρόντισε να μην προσθέσεις
αυτό:

  
Διευκρίνησε πόσο καυτερό το θές αλλιώς...


...αλλιώς θα γίνεις και εσύ Ghost Rider!!

Ενδεικτικά, όταν έφαγα την πρώτη μπουκιά full στο tabasco:


Μπορεί να πεθαίνεις εκείνη την ώρα αλλά τα καυτερά είναι ωραία τα άτιμα xD

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

The Maid Conspiracy

Δεν είναι πλέον σύμπτωση, είναι μια σκοτεινή συνομωσία εναντίον μου με σκοπό να με καταστρέψουν! Να με μετατρέψουν σταδιακά σε ένα άψυχο ξαναμμένο creature με πρωτόγονες μεθόδους ζευγαρώματος!!


Αναφέρομαι σε όλες αυτές τις ύπουλες καθαρίστριες που βλέπω στους δρόμους, στα μαγαζιά, στα σπίτια, στις πολυκατοικίες, παντού. Πως γίνεται να είναι όλες τούμπανα, Α-class ξαναφτρούλες?! Πονάει το μυαλό!!
 
 Υπουλες!!!

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

10 πράγματα που μου τη σπάσανε!

Επιστροφή, επιστροφή, επιστροφή!! Δυναμικό Come-back με ανανεωμένο Laptop, σύνδεση και μπόλικη όρεξη. Thumbs up σε όσους διακοπάρουν μόνιμα! Οι δικές μου διακοπές ήταν super. Οπως και να το κάνουμε ο Eλληνάρας και άφραγκος θα τις χτυπήσει τις διακοπούλες
του, Ξαπλώστρα, φραπεδάκι και κωλαρ....fuck yes :D



 Δυστυχώς όμως το καλοκαίρι πέρασε. Βλέπαμε καμιά θεείλα με το γλυκό μπουτάκι της, ανέβαινε η πίεση 200 και τώρα θα κρυφτούν όλα :((


Ωραιά! Στο θέμα μας. Γύρησα απο τις διακοπές και έχω όρεξη για hate list . Haters gonna hate!


1) Και ο Χάρος ξεκινά

Τι να πρωτοπώ για αυτό το σταρχιδιστικό χοντρό μονάντερο Abomination, την ντροπή της επαγγελματικής οδήγησης που θέλει να αποκαλείτε και επαγγελματίας (Υπάρχουν και οι σωστοί βέβαια). Εχω αηδιάσει άνευ προηγουμένου με αυτούς τους Νταλικέριδες-Χάρους που χώνουν το νταϊλίκι τους στα λαρύγγια μας νομίζοντας ότι ο δρόμος τους ανηκει σε 24ωρη βάση και πράτουν όπως ορίσει ο σκατένιος εγκέφαλος τους. Ανεύθυνοι, άκρως επικίνδυνοι και δεν σέβονται τίποτα. Οδηγούν στην μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας ενώ οφείλουν να βρίσκονται μόνιμα στην δεξιά, αποκόπτοντας εντελώς την όραση για τους οδηγούς που βρίσκονται απο πίσω θέτοντας τους σε κίνδυνο. Για αυτό αν σε ξαναδώ Χάρε στην μεσαία λωρίδα θα σε αποκεφαλίσω με Gladiator Axe. Για να μην αναφέρω τις περιπτώσεις που ο Νταής μας οδηγεί σαν 50άρα πάπια σχηματίζοντας μια ατέλειωτη ουρά ΙΧ απο πίσω του. Οχι μαλάκα μου, Νταή μου,δεν κάνεις προσπέραση απο την δεξιά. Μένεις μόνιμα στην μεσαία για να δοκιμάσεις την γαιδουρίσια υπομονή μου, θα σου ανοίξω την πόρτα του οδηγού και θα σου σπάσω τα γόνατα με ρόπαλο. Οδηγάς 28 τόνους και έχεις το μέγεθος διώροφης πολυκατοικίας, Ε άντε και γαμήσου και τράβα εκεί που ανήκεις: μόνιμα στην δεξιά λωρίδα και σταμάτα να τρέχεις γαμημένε και να προσπερνάς το αυτοκίνητο μου που πάει με 110, Εγκληματια! Μπούμπα! Εισαι επικινδυνος! Το έχεις καταλάβει? Εισαι κινητός εφιάλτης, Νεκροφόρα μεγατόνων, δημόσιος κίνδυνος και Γκαζοφονιάς!


2) Καρκινόδρομος


Για τις μετακινήσεις μου και το ελληνικό οδικό δίκτυο τι να πώ και εδώ. Να μας κάνει εκπομπή κανένα Top Gear για την πρωτιά χειρότερων δρόμων στην ευρώπη. Βέλαξε το αμαξάκι μου ρε πούστη μου, Hell difficulty και no respawn για μένα. Μία που θα πέσω στην τρύπα που που δεν αποφεύγεται και μια που θα τα πάρω όλα αγκάλια στα χέρια: ψαλίδια, κρεμαγιέρα, ακρόμπαρα, ελατήρια, μάσκα , ρόδες. Δρόμοι 'καθρέφτες' και φρενάρισμα σε πίστα Ice Hockey, Καταστραμένο δεξιό κομμάτι του δρόμου απο την συχνή διέλευση βαρέων οχημάτων, ελλειπής φωτισμός την νύχτα, σήμανση για το ανάθεμα, κάδοι απορριμάτων μέσα στην μέση του δρόμου επειδή ο μαλααακας ο σκουπιδιάρης βαρίοταν να τον σπρώξει παραμέσα!! Στενα περάσματα, λακούβες-πηγάδια και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Τι θα γίνει με τους ταραμάδες που μπλέξαμε. Κανα δρόμο θα φτιάξετε ρε? Φονιάδες! Τυριά!   


3) Πήξαμε στο SUV


Πραγματικά πήξαμε. Κουραστήκαμε. Αιδιάσαμε. Ξεράσαμε. Σιχαθήκαμε το SUV σου νεόπλουτο αρχίδι! Και δεν είσαι μόνο ένας! Ειστε πολλά αρχίδια μαζεμένα με τα Cayene σας, τα Q5 σας, τα Τouareg σας, τα X6, X5, X3, X2000, X3000, Χ-πρίξε-μας-τον-πούτσο! Οχι μόνο προκαλείτε τον κόσμάκη που αγωνίζεται να βγάλει τον μήνα αλλά είστε και επικίνδυνοι για τα άλλα ΙΧ και ειδικά τους πεζούς. Αμάξι μου ήθελες πήγες πήρες το οκτακύλινδρο τρόχοσπιτο για να μην χωράει κανείς να περάσει στον δρόμο ειδικά εντος κατοικημένων περιοχών. Επίσης ο καθυστερημένος με την SUVΑΡΑ του φροντίζει να παρκάρει όπου του καυλώσει αδιαφορώντας για τους άλλους. Στρατιές SUV ενωθείτε για να μας σπάσετε τα μπαλάκια!Παρκάρετε σε πεζοδρόμια, γκαραζόπορτες, και απαγορευτικές πινακίδες. Ετσι επειδή μπορείτε και φυσάτε το μωβάκι στο πορτοφόλι. Ξέρεις κάτι στα παπάρια μου για τα λεφτά σας αλλά μην μας ενοχλείτε και μην μας προκαλείτε άλλο με τα τροχόσπιτα πολυτελείας σας. Ειστε ενοχλητικοί και αντιπαθητικοί. Πήξαμε να σας βλέπουμε στους δρόμους. Αντε γειά ρε!    


4) Τιμές απο το διάστημα


Για το θεμα αυτό θέλω πλέον να εκραγώ, να ουρλιάξω ενα γαμημένο όχι στις αυξημένες τιμές. Να δωθεί ενα τέλος σε αυτό το πάρτυ εις βάρος μας. Στα πάντα. Εχω πραγματικά βαρεθει και απογοητευτει εντελώς. Ειμαι ακόμα ενας οργισμένος πολίτης όπως εσύ. Και τι δεν είδα σε αυτές τις διακοπές. Πιάστο απο όπου θές. Τιμή Βενζίνης? Σουπερμάρκετ? Ταβέρνες? Μαγαζιά? Καφετέριες? Ξενοδοχεία? Νυχτερινη διασκέδαση? Διόδια? θες και άλλα? Μας έχουν που μας έχουν πηδήξει κατε-παντελώς στους φόρους τουλάχιστον ρε πουσταριά μειώστε τις πουτάνες τις τιμές! Μειώστε τες επιτέλους. Επιτέλους ρε παρτάκηδες! Φτάνει πια! Φτάνει η ληστεία. Εχουμε γονατήσει! Ριξτε τις τιμες και προσαρμόστειτε στην πραγματικότητα. Οταν αυξάνονται οι περικοπές, οι φόροι και οι τιμές παραμένουν στα ύψη τότε επιτρέψτε μου να  σήκωσω ενα περίτρανο κωλοδάχτυλο στην ακρίβεια. Σιχτιρια!!


5) Το ύψιστο καριολί του Γιότ


Είσαι πουτάνα. Ξεσκισμένη. Premium Πορνίδιο. Πατώλα. Τσούλακι πολυτελείας. Ξέρεις και τι άλλο είσαι? Είσαι το πουτανάκι του κάθε διερχόμενου. Και δικό μου! Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις καριολίτσα. Σε ξέρω. Σε βλέπω καθημερινά τα πρωινά και κυρίως τα απογεύματα στο Γιοτ σου. Εισαι το τσόκαρο του Γιοτ! Είτε είσαι κόρη, γκόμενα η γυναίκα του πλοηγού παραμένεις το απόλυτο πουτανάκι. Ξέρεις γιατί? Γιατι πουτανάκι μου βρώμικο βγαίνεις στο επιχρυσωμένο deck του υπερπολυτελέστατου σκάφους σου και εν κοινή θέα ξαπλώνεις επιδεικτικά στον μπεζ lux τριθέσιο καναπέ με την πατάρα σου στημένη σαν να περιμένεις να στον βάλω. Είσαι καριόλα. Θα σε πατήσω στον σβέρκο και θα σε ξεσκίσω ανελέητα . Ξέρεις πολυ καλά τι εννοώ. Σταμάτα να προκαλείς σχεδόν γυμνή και ξαπλωμένη σε 'μοιραίες' στάσεις! Δεν φοράς τίποτα παραμόνο ενα 'ημι-μαγιό' Σε περίπτωση που έχεις την απατηλή εντύπωση οτι εισαι 'ενδεδυμένη ευπρεπώς' για την περίσταση γελάσαι οικτρά μικρο μου τσουλάκι. Είσαι η βιτρίνα του λιμανιού. Ενα αξιοθέατο για το 13χρονο που έχει κάψει τα εγκεφαλικά του στην μαλακία για πάρτυ σου. Είσαι ακόμα μια πουτάνα με την διαφορά οτι ακουμπάς την μουνάρα σου πάνω σε 600.000 ευρώ στην θάλλασα.


6) Το πουταναριό της Πλάζ          
  
Το βλέπω κάθε χρόνο ανα παραλία. Είναι η τυπική περίπτωση self inflict issues γκόμενας που ψάχνεται/επιζητά επιβεβαίωση μέσα απο τα βλέμματα των περαστικών. Πως? Αράζοντας στην ξαπλώστρα/πετσέτα επιδεικνύοντας την κωλάρα της συχνα φορώντας ενα μαγιό που φροντίζει περίτρανα να τονίζει το μουνάκι, και το κωλαράκι της. Αγαπημένη της στάση στην ξαπλώστρα πλάγια με τουρλωμένο πάτο. Τέτοιες πουτάνες μου την δίνουν για τον εξής, απλό λόγο οτι πλασάρουν το προφίλ της 'αδιάφορης'. Μην μου το παίζεις εμένα αθώα μικρή χωριατοπούλα. Ολοι ξέρουμε οτι θες να νιώσεις χαρά ανάμεσα στα σκέλια σου. Ασε τα τριαντάφυλλα και τους πρίγκιπες γιατί σε μένα δεν περνάνε αυτά. Μαθε οτι την επόμενη φορά που θα σε ξαναδώ θα έρθω απο πάνω σου και θα φροντίσω να σου σκάσω μια σφαλιάρα στο κωλομέρι τόσο δυνατή που θα ηχήσει στην παραδιπλανή παραλία. 2 βδομάδες θα έχεις σχηματισμένη την παλάμη μου στο κωλομεράκι σου. Beach bitch!    


7) Ο Douchebag με το καπέλο


Αυτο το καπέλο δεν μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ. Μα ποτέ όμως. Ποιό το νόημα της ύπαρξης του. Πόσο καραγκιόζης, κάγκουρας, douchebag πρέπει να είσαι για να φορέσεις κάτι τέτοιο. Είναι η επιτομή της ντροπής και του ξεφτιλισμού. Αιδιάζω και μόνο που το βλέπω. Ειναι μια μαλακία και μίση, κάτι εντελώς άσχημο που θα αγόραζε μόνο κάποιος ελαφρόμυαλος. Μα ένα καμάρι ρε παιδί μου! Τους βλέπω με μια περιφάνια, ενα τουπε! Τι να πώ. Ο κόσμος πάει απο το κακό στο χειρότερο. Παρακαλείται όποιος εντοπίσει αυτο το καπέλο ας κάνει ενα καλό στην κοινωνία να το κορνιορτοποιήσει και αποτεφρώσει. Δηλαδή γαμώ την ατυχία μου οσες φορές το βλέπω τρέχει αίμα απο τα μάτια. Μην το φοράς γιατι δεν σε κάνει ούτε ποιο όμορφο ουτε σου δίνει κάποιο στύλ. Το be exact μόνο ενα στύλ σου δίνει. Αυτό του καραγκιόζη και douchebag!! 


8) Ο Σφίχτερμαν του Beach Volley


Οποτε βλέπω Σφίχτερμαν ένα πράγμα μου έρχεται στο μυαλό. Μπαλόνι. Τι θα γίνει με τα μπαλόνια κάθε χρόνο δεν ξέρω. Σκοπός ζωής ρε πούστη μου. Εκεί γυμναστική όλο το χειμώνα μέχρι τα αρχίδια τους να γίνουν πέτρες, και όλα αυτα για 3 μήνες το καλοκαίρι. Θα έπρεπε να υπάρχουν καρφιτσόμπατσοι σε κάθε παραλία του κόσμου για να κατατρυπούν ολα τα επίδοξα μπαλόνια και φυσικά να μην ξεχάσω έναν ελεύθερο σκοπευτή για να εκτελεί όλες τις διανοητικά καθυστερημένες που γουστάρουν το φανταστικό σφιχτερμπαλόνι μας. Πάω παραλία. Βλέπω Σφίχτερμαν? Σκέφτομαι: ''Ε ποιό Μπαλόνι ρε φίλε!''. Βλέπω γκόμενα δίπλα στον Σφίχτερμαν? ''Ρουφα το μπαλόνι πουτανάκι!!'' Είστε η ντροπή της γυμναστικής ενα κακής ποιότητας θέαμα. Κακό πρότυπο για τα παιδιά και τζάμπα σφίξιμο γαμώ την πουτάνα μου. Αντε πάντε σπίτι σας, να σας κανονίσουμε στα μπετά να βγάζετε κανένα μεροκάματο. Aν θές να κάνεις γυμναστική κάνε την σωστά και όχι όσο πάς γιατι τότε θα είσαι το μπαλόνι της γειτονιάς. Απο τους πολλούς μύς δεν φτάνει το χέρι σου πίσω να σκουπίστεις στην χέστρα, Αντε στα μπετά τώρα για μεροκάματο. Στα μπετά!!


9) Οι μαλάκες του Camping

Camping. Οσες φορές πήγα σε ένα ήταν για να κάνω απλώς μια επίσκεψη σε φίλους αλλά με εξέπληξε το υψηλό Ratio μαλακίας που ανέδειξε το Bullshit-Radar μου εντός του καταυλισμού. Αιώνιοι φοιτητές σε στάδιο πλήρης αποσύνθεσης, 16χρονα που νομίζουν οτι η ζωή τελειώνει σε 2 μέρες και κάνουν οτι μαλακία έχει σκεφτεί η ανθρωπότητα ολόκληρη. Πολιτικοποιημένοι σαπιοι με τα κρεμασμένα πανό τους νομίζοντας οτι προωθούν κάτι σημαντικό με το να ασχολούνται με την πολιτική το 2012 .IQ 4 τα παιδιά μας. Πανό, μούσια και καμιά βρωμομούνα να μοιράζει φυλλάδια. Αι βγάλε άκρη. Ζευγάρια που γαμιούνται μπροστά σου, Fail Χίπιδες, Ζωγράφοι, κάγκουρες, τα πάντα. δεν έχει τελειωμό. Με αυτά που είδα δεν θέλω να ζήσω σε αυτόν τον πλανήτη άλλο. Η ανθρωπότητα πιο χάλια απο ποτέ.
Αιδίασα τόσο που δεν θέλω να γράψω άλλο πάνω σε αυτό.


10) Οι γιαγιάδες που τα γαμάνε όλα στο Σουπερμάρκετ


Και τελευταίο και καλύτερο οι γιαγιάδες που τα γαμάνε όλα στο Σουπερμάρκετ. Μα όλα όμως. Χαράζουν πορεία και όποιος βρεθεί στον διάβα τους την γάμησε, ακόμα και ο ίδιος ο Χάρος. Αν οι γιαγιάδες δεν βρούν αυτό που θέλουν θα τα κάνουν ολα πουτάνα απο το προσωπικό μέχρι και όλο το σουπερμάρκετ έως ώτου ικανοποιηθούν. Δεν μιλάνε. Ουρλιάζουν η μία στην άλλη. ''Κούλααμμμμ δώ έχ του καλό κρέας!'' Κάνουν 2 ώρες μπροστά απο τον κρεοπώλη αφου τον έχουν βάλει να κόψει μισο ελέφαντα μέχρι να αποφασήσουν τι θέλουν. Αναθέτουν 'δουλειές' σε εύκαιρους διερχόμενους που τους αποκαλούν ''γιέ μου'' ''κόρη μου'' ''Μάνα μου'' ''Αγόρι μου'', καταστρέφουν οτι πιάσουν απο ράφια, ψυγεία, στίβες, κιβώτια, μανάβικα, πουτάνα όλα σου λέω, έπαθα πλάκα με τις γιαγιάδες και δεν ήταν μόνο ένα περιστατικό. Ηταν κάθε φορά που πήγαινα. Γιαγιάδες που τα γαμούσανε όλα. Γιαγιάδες μου λείπετε!! Γαμήστε τα όλα!!


 ffffffuck!!

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Summerrr!

Λοιπόν Αλάνια και Κυρίες το καλοκαιράκι έχει έρθει για τα καλά! 
Δώστε του να καταλάβει, το ίδιο κάνω και εγώ γι'αυτό αρέωσα τα post μου.
Καλό καλοκαίρι και θα είμαι πολύ σύντομα πίσω ;-)


(Sorry για το κόλλημα με τα Claymore αλλά τα λατρεύω με χίλια!)

Roxanne of Love and Hate 

fuck yeah κυριολεκτικά!




Quicksword Irene VS Teresa of the faint smile <3


Καλό Καλοκαίρι και πάλι!!!

Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012

More Claymore!


Ξανάρχισα να διαβάζω στο laptop τα θαμμένα Claymore Chapter αφού η σύνδεση εξακολουθεί να έχει πρόβλημα και μάλλον θα την αλλάξω. Sorry όσοι δεν είστε σχετικοί με Manga και αγγλικά, ισως και να ήρθε η στιγμή να αρχίσετε με Claymore ;-)

(τονίζω ότι υπάρχουν Manga για όλες τις ηλικίες)

CLAYMORE – sex, bodies, and monsters

Disclaimer: by writing this I’m not endorsing Claymore as a work of high sophistication. It just happens to be a thing with a particular fixation, and being a visual medium it lends itself very well to this analysis.

Claymore is a story about monsters. It is obsessed with the female monstrosity; it is obsessed with the edge between the monstrous and the human the female protagonists walk; it is obsessed with control and, despite featuring characters who for the most part express no sexual desire, it’s a manga which is visually and deeply fixated on sex.

In Claymore the mysterious “organization” selects orphan girls, genetically engineers them with monster flesh, and turns them into living weapons. But once upon a time, orphans of both gender were taken in, but by the time the story proper begins the shift has gone all-female: male warriors, releasing the energy that transforms them and allows them to harness superhuman strength and speed, experience sensations similar to orgasms. So addictive is this release that the initial generations of men all stepped over the threshold of humanity, upon which point they turn into monsters with a ravening hunger for human flesh. In this way the male libido is othered, punished, made forbidden–it is unquestionably condemning for a warrior to “Awaken” into monsters. Those that do become the organization’s greatest enemies, and must be subjugated and killed.

Of course, much the same applies to the women, most of whom don’t experience the same orgasmic sensations when tapping into their monstrous nature (one of the female protagonists Helen, however, is said to be “like the men” in this regard). Notably, however, that once they “Awaken” male and female monsters behave more or less the same: they see it as a liberation from the strictures imposed on them by the organization, they become freer with their basic wants, many of which are sexual. There’s a lot to say here, mainly–

1. All of the male “Awakened beings” reached their state by uncontrolled excess of power; their transformed bodies are not sexualized. Rigald is leonine; Isley is a giant, weapon-wielding centaur.

2. Some of the female “Awakened beings” reached their state by uncontrolled excess of power; their transformed bodies vary widely, but a fair number are sexualized. They almost always retain prominent breasts and hips.

3. Some of the female warriors shift only parts of their bodies into “Awakened” state; some of the female warriors have been trained specifically to control their change, allowing them to remain intelligent and human. These tend to look more aesthetically controlled, more like weapons than eldritch breasts.

4. Some of the female warriors have reached their monstrosity threshold, but are able to revert back (generally with the help of other female warriors).



It plays into the idea that male sexuality is more aggressive, more uncontrollable, whereas female sexual appetite can be held back–that women are, so to speak, in better control of their libido (or detached form it entirely, if they even have one). This is an obviously sexist idea, shored up in-story with the concept that the latest generations of women are newer, improved versions (and thus exercise finer control: some of them are engineered specifically to control each other’s transformation). In addition to this, it is notable that all the powerful male Awakened beings are in control of themselves, able to strategize and lead (apart from Dauph, who isn’t so much not-in-control as merely stupid), many of the female ones are not–Priscilla regresses to an infant state and in current timeline is an inscrutable killing machine who goes out slaughtering everything for no apparent reason; several of the resurrected Awakened warriors are unhinged; Ophelia, Luciela, Agatha and many others become ravenous monsters who can’t think beyond their hunger for meat.






The first is a body that undergoes controlled transformation; the second is one that bursts out of control. One is aesthetically purposeful, made entirely of blades that outsize and outscale the human torso, and bipedal; the other is bestial, distorted, on all fours–and much more emphatically sexual. It’s no coincidence that Isley is literally eaten alive by a swarm of naked zombie women.



The Awakened bodies of women and the stitched-up zombies code a deep horror of female sexuality: the zombies are female appetites unleashed, mindless and driven only to consume flesh. The controlled Awakening of some of the women suggests, perhaps, that female sexuality is all right only if it’s restrained, kept proper–and, of course, in-story the women express little sexual or romantic desire. The only ones who do are the “bad” ones, the monsters. The protagonists are strictly celibate or asexual/aromantic, outside of Tabitha’s crush on her captain Miria and perhaps Clare’s thing with Raki.

But, to be sure, outside of Raki’s crush on Clare, none of the important men has much of a sexual or romantic desire either outside of the nameless, less-powerful male monsters who have now and again been shown as rapists. While Isley’s and Rigald’s transformation to the monsters they become may have been attributed to men’s addiction to orgasmic sensations, both characters are just as celibate (or aromantic/asexual) as the female primary characters: they are not a sexual threat to the women they fight. The men who lead the organization are extremely patriarchal and exert direct control over the transformation from human to monster (they are themselves monstrous, with physical suggestions that they’ve been augmented or genetically altered), they do not engage in gendered abuse.

The women, then, are like Commander Shepard: they are entirely unconcerned with performing femininity, they do not (outside of one instance with Teresa being threatened by bandits, whom she casually grosses out) fear sexual assault, and the only times we see them give attention to their aesthetics it is only to their “sense of style” in combat–Galatea dislikes unleashing her power because it mars her face (but she does not perform this before men, nor has she ever expressed romantic/sexual interest in men) and Roxanne doesn’t like certain fighting styles because she prefers to be elegant as well as powerful: a running theme for many of the fighters, but one that has less to do with them being women and more to do with a certain shounen trope of the elegant fighter (usually a long-haired pretty boy: warning, transphobia). In short, they are divorced entirely from femininity; like Shepard they are narratively treated precisely like male characters.

But there’s a dissonance: all the boobalicious monsters, the basic uniforms the women wear–


Which has a line down the middle that points directly at the cameltoe. The men’s uniform, while sometimes skintight around the chest and lets you admire every muscle if that’s your kind of thing, is very loose around the crotch. It’s a small mercy that the female uniform comes with those useless skirt plates, which thankfully prevent ass-shots but mysteriously leave a convenient gap to expose the cameltoe. Later on, some of the protagonists having deserted the organization put together some black leather and end up with these:


Which is some improvement, but some of the designs–see rightmost–are still questionable and don’t look even a bit comfortable. While within the narrative the women are almost never sexually threatened and seldom encounter the male gaze, the way they are presented both human and monstrous very much panders to it and a terminal fear of female sexuality. So: Claymore’s women–textually freed from performing gender, visually constrained and shaped by the male gaze. A very strange tension.