The Maid Conspiracy

Δεν είναι πλέον σύμπτωση, είναι μια σκοτεινή συνομωσία εναντίον μου με σκοπό να με καταστρέψουν! Να με μετατρέψουν σταδιακά σε ένα άψυχο ξαναμμένο creature με πρωτόγονες μεθόδους ζευγαρώματος!!

 

Αναφέρομαι σε όλες αυτές τις ύπουλες καθαρίστριες που βλέπω στους δρόμους, στα μαγαζιά, στα σπίτια, στις πολυκατοικίες, παντού. Πως γίνεται να είναι όλες τούμπανα, Α-class ξαναφτρούλες?! Πονάει το μυαλό!!

 

 Υπουλες!!!

10 πράγματα που μου τη σπάσανε!

Επιστροφή, επιστροφή, επιστροφή!! Δυναμικό Come-back με ανανεωμένο Laptop, σύνδεση και μπόλικη όρεξη. Thumbs up σε όσους διακοπάρουν μόνιμα! Οι δικές μου διακοπές ήταν super. Οπως και να το κάνουμε ο Eλληνάρας και άφραγκος θα τις χτυπήσει τις διακοπούλες

του, Ξαπλώστρα, φραπεδάκι και κωλαρ....fuck yes :D

 Δυστυχώς όμως το καλοκαίρι πέρασε. Βλέπαμε καμιά θεείλα με το γλυκό μπουτάκι της, ανέβαινε η πίεση 200 και τώρα θα κρυφτούν όλα :((

Ωραιά! Στο θέμα μας. Γύρησα απο τις διακοπές και έχω όρεξη για hate list . Haters gonna hate!


1) Και ο Χάρος ξεκινά

Τι να πρωτοπώ για αυτό το σταρχιδιστικό χοντρό μονάντερο Abomination, την ντροπή της επαγγελματικής οδήγησης που θέλει να αποκαλείτε και επαγγελματίας (Υπάρχουν και οι σωστοί βέβαια). Εχω αηδιάσει άνευ προηγουμένου με αυτούς τους Νταλικέριδες-Χάρους που χώνουν το νταϊλίκι τους στα λαρύγγια μας νομίζοντας ότι ο δρόμος τους ανηκει σε 24ωρη βάση και πράτουν όπως ορίσει ο σκατένιος εγκέφαλος τους. Ανεύθυνοι, άκρως επικίνδυνοι και δεν σέβονται τίποτα. Οδηγούν στην μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας ενώ οφείλουν να βρίσκονται μόνιμα στην δεξιά, αποκόπτοντας εντελώς την όραση για τους οδηγούς που βρίσκονται απο πίσω θέτοντας τους σε κίνδυνο. Για αυτό αν σε ξαναδώ Χάρε στην μεσαία λωρίδα θα σε αποκεφαλίσω με Gladiator Axe. Για να μην αναφέρω τις περιπτώσεις που ο Νταής μας οδηγεί σαν 50άρα πάπια σχηματίζοντας μια ατέλειωτη ουρά ΙΧ απο πίσω του. Οχι μαλάκα μου, Νταή μου,δεν κάνεις προσπέραση απο την δεξιά. Μένεις μόνιμα στην μεσαία για να δοκιμάσεις την γαιδουρίσια υπομονή μου, θα σου ανοίξω την πόρτα του οδηγού και θα σου σπάσω τα γόνατα με ρόπαλο. Οδηγάς 28 τόνους και έχεις το μέγεθος διώροφης πολυκατοικίας, Ε άντε και γαμήσου και τράβα εκεί που ανήκεις: μόνιμα στην δεξιά λωρίδα και σταμάτα να τρέχεις γαμημένε και να προσπερνάς το αυτοκίνητο μου που πάει με 110, Εγκληματια! Μπούμπα! Εισαι επικινδυνος! Το έχεις καταλάβει? Εισαι κινητός εφιάλτης, Νεκροφόρα μεγατόνων, δημόσιος κίνδυνος και Γκαζοφονιάς!


2) Καρκινόδρομος

Για τις μετακινήσεις μου και το ελληνικό οδικό δίκτυο τι να πώ και εδώ. Να μας κάνει εκπομπή κανένα Top Gear για την πρωτιά χειρότερων δρόμων στην ευρώπη. Βέλαξε το αμαξάκι μου ρε πούστη μου, Hell difficulty και no respawn για μένα. Μία που θα πέσω στην τρύπα που που δεν αποφεύγεται και μια που θα τα πάρω όλα αγκάλια στα χέρια: ψαλίδια, κρεμαγιέρα, ακρόμπαρα, ελατήρια, μάσκα , ρόδες. Δρόμοι 'καθρέφτες' και φρενάρισμα σε πίστα Ice Hockey, Καταστραμένο δεξιό κομμάτι του δρόμου απο την συχνή διέλευση βαρέων οχημάτων, ελλειπής φωτισμός την νύχτα, σήμανση για το ανάθεμα, κάδοι απορριμάτων μέσα στην μέση του δρόμου επειδή ο μαλααακας ο σκουπιδιάρης βαρίοταν να τον σπρώξει παραμέσα!! Στενα περάσματα, λακούβες-πηγάδια και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Τι θα γίνει με τους ταραμάδες που μπλέξαμε. Κανα δρόμο θα φτιάξετε ρε? Φονιάδες! Τυριά!   


3) Πήξαμε στο SUV

Πραγματικά πήξαμε. Κουραστήκαμε. Αιδιάσαμε. Ξεράσαμε. Σιχαθήκαμε το SUV σου νεόπλουτο αρχίδι! Και δεν είσαι μόνο ένας! Ειστε πολλά αρχίδια μαζεμένα με τα Cayene σας, τα Q5 σας, τα Τouareg σας, τα X6, X5, X3, X2000, X3000, Χ-πρίξε-μας-τον-πούτσο! Οχι μόνο προκαλείτε τον κόσμάκη που αγωνίζεται να βγάλει τον μήνα αλλά είστε και επικίνδυνοι για τα άλλα ΙΧ και ειδικά τους πεζούς. Αμάξι μου ήθελες πήγες πήρες το οκτακύλινδρο τρόχοσπιτο για να μην χωράει κανείς να περάσει στον δρόμο ειδικά εντος κατοικημένων περιοχών. Επίσης ο καθυστερημένος με την SUVΑΡΑ του φροντίζει να παρκάρει όπου του καυλώσει αδιαφορώντας για τους άλλους. Στρατιές SUV ενωθείτε για να μας σπάσετε τα μπαλάκια!Παρκάρετε σε πεζοδρόμια, γκαραζόπορτες, και απαγορευτικές πινακίδες. Ετσι επειδή μπορείτε και φυσάτε το μωβάκι στο πορτοφόλι. Ξέρεις κάτι στα παπάρια μου για τα λεφτά σας αλλά μην μας ενοχλείτε και μην μας προκαλείτε άλλο με τα τροχόσπιτα πολυτελείας σας. Ειστε ενοχλητικοί και αντιπαθητικοί. Πήξαμε να σας βλέπουμε στους δρόμους. Αντε γειά ρε!    

4) Τιμές απο το διάστημα

Για το θεμα αυτό θέλω πλέον να εκραγώ, να ουρλιάξω ενα γαμημένο όχι στις αυξημένες τιμές. Να δωθεί ενα τέλος σε αυτό το πάρτυ εις βάρος μας. Στα πάντα. Εχω πραγματικά βαρεθει και απογοητευτει εντελώς. Ειμαι ακόμα ενας οργισμένος πολίτης όπως εσύ. Και τι δεν είδα σε αυτές τις διακοπές. Πιάστο απο όπου θές. Τιμή Βενζίνης? Σουπερμάρκετ? Ταβέρνες? Μαγαζιά? Καφετέριες? Ξενοδοχεία? Νυχτερινη διασκέδαση? Διόδια? θες και άλλα? Μας έχουν που μας έχουν πηδήξει κατε-παντελώς στους φόρους τουλάχιστον ρε πουσταριά μειώστε τις πουτάνες τις τιμές! Μειώστε τες επιτέλους. Επιτέλους ρε παρτάκηδες! Φτάνει πια! Φτάνει η ληστεία. Εχουμε γονατήσει! Ριξτε τις τιμες και προσαρμόστειτε στην πραγματικότητα. Οταν αυξάνονται οι περικοπές, οι φόροι και οι τιμές παραμένουν στα ύψη τότε επιτρέψτε μου να  σήκωσω ενα περίτρανο κωλοδάχτυλο στην ακρίβεια. Σιχτιρια!!

5) Το ύψιστο καριολί του Γιότ

Είσαι πουτάνα. Ξεσκισμένη. Premium Πορνίδιο. Πατώλα. Τσούλακι πολυτελείας. Ξέρεις και τι άλλο είσαι? Είσαι το πουτανάκι του κάθε διερχόμενου. Και δικό μου! Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις καριολίτσα. Σε ξέρω. Σε βλέπω καθημερινά τα πρωινά και κυρίως τα απογεύματα στο Γιοτ σου. Εισαι το τσόκαρο του Γιοτ! Είτε είσαι κόρη, γκόμενα η γυναίκα του πλοηγού παραμένεις το απόλυτο πουτανάκι. Ξέρεις γιατί? Γιατι πουτανάκι μου βρώμικο βγαίνεις στο επιχρυσωμένο deck του υπερπολυτελέστατου σκάφους σου και εν κοινή θέα ξαπλώνεις επιδεικτικά στον μπεζ lux τριθέσιο καναπέ με την πατάρα σου στημένη σαν να περιμένεις να στον βάλω. Είσαι καριόλα. Θα σε πατήσω στον σβέρκο και θα σε ξεσκίσω ανελέητα . Ξέρεις πολυ καλά τι εννοώ. Σταμάτα να προκαλείς σχεδόν γυμνή και ξαπλωμένη σε 'μοιραίες' στάσεις! Δεν φοράς τίποτα παραμόνο ενα 'ημι-μαγιό' Σε περίπτωση που έχεις την απατηλή εντύπωση οτι εισαι 'ενδεδυμένη ευπρεπώς' για την περίσταση γελάσαι οικτρά μικρο μου τσουλάκι. Είσαι η βιτρίνα του λιμανιού. Ενα αξιοθέατο για το 13χρονο που έχει κάψει τα εγκεφαλικά του στην μαλακία για πάρτυ σου. Είσαι ακόμα μια πουτάνα με την διαφορά οτι ακουμπάς την μουνάρα σου πάνω σε 600.000 ευρώ στην θάλλασα.

6) Το πουταναριό της Πλάζ          

  

Το βλέπω κάθε χρόνο ανα παραλία. Είναι η τυπική περίπτωση self inflict issues γκόμενας που ψάχνεται/επιζητά επιβεβαίωση μέσα απο τα βλέμματα των περαστικών. Πως? Αράζοντας στην ξαπλώστρα/πετσέτα επιδεικνύοντας την κωλάρα της συχνα φορώντας ενα μαγιό που φροντίζει περίτρανα να τονίζει το μουνάκι, και το κωλαράκι της. Αγαπημένη της στάση στην ξαπλώστρα πλάγια με τουρλωμένο πάτο. Τέτοιες πουτάνες μου την δίνουν για τον εξής, απλό λόγο οτι πλασάρουν το προφίλ της 'αδιάφορης'. Μην μου το παίζεις εμένα αθώα μικρή χωριατοπούλα. Ολοι ξέρουμε οτι θες να νιώσεις χαρά ανάμεσα στα σκέλια σου. Ασε τα τριαντάφυλλα και τους πρίγκιπες γιατί σε μένα δεν περνάνε αυτά. Μαθε οτι την επόμενη φορά που θα σε ξαναδώ θα έρθω απο πάνω σου και θα φροντίσω να σου σκάσω μια σφαλιάρα στο κωλομέρι τόσο δυνατή που θα ηχήσει στην παραδιπλανή παραλία. 2 βδομάδες θα έχεις σχηματισμένη την παλάμη μου στο κωλομεράκι σου. Beach bitch!    

7) Ο Douchebag με το καπέλο

Αυτο το καπέλο δεν μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ. Μα ποτέ όμως. Ποιό το νόημα της ύπαρξης του. Πόσο καραγκιόζης, κάγκουρας, douchebag πρέπει να είσαι για να φορέσεις κάτι τέτοιο. Είναι η επιτομή της ντροπής και του ξεφτιλισμού. Αιδιάζω και μόνο που το βλέπω. Ειναι μια μαλακία και μίση, κάτι εντελώς άσχημο που θα αγόραζε μόνο κάποιος ελαφρόμυαλος. Μα ένα καμάρι ρε παιδί μου! Τους βλέπω με μια περιφάνια, ενα τουπε! Τι να πώ. Ο κόσμος πάει απο το κακό στο χειρότερο. Παρακαλείται όποιος εντοπίσει αυτο το καπέλο ας κάνει ενα καλό στην κοινωνία να το κορνιορτοποιήσει και αποτεφρώσει. Δηλαδή γαμώ την ατυχία μου οσες φορές το βλέπω τρέχει αίμα απο τα μάτια. Μην το φοράς γιατι δεν σε κάνει ούτε ποιο όμορφο ουτε σου δίνει κάποιο στύλ. Το be exact μόνο ενα στύλ σου δίνει. Αυτό του καραγκιόζη και douchebag!! 

8) Ο Σφίχτερμαν του Beach Volley

Οποτε βλέπω Σφίχτερμαν ένα πράγμα μου έρχεται στο μυαλό. Μπαλόνι. Τι θα γίνει με τα μπαλόνια κάθε χρόνο δεν ξέρω. Σκοπός ζωής ρε πούστη μου. Εκεί γυμναστική όλο το χειμώνα μέχρι τα αρχίδια τους να γίνουν πέτρες, και όλα αυτα για 3 μήνες το καλοκαίρι. Θα έπρεπε να υπάρχουν καρφιτσόμπατσοι σε κάθε παραλία του κόσμου για να κατατρυπούν ολα τα επίδοξα μπαλόνια και φυσικά να μην ξεχάσω έναν ελεύθερο σκοπευτή για να εκτελεί όλες τις διανοητικά καθυστερημένες που γουστάρουν το φανταστικό σφιχτερμπαλόνι μας. Πάω παραλία. Βλέπω Σφίχτερμαν? Σκέφτομαι: ''Ε ποιό Μπαλόνι ρε φίλε!''. Βλέπω γκόμενα δίπλα στον Σφίχτερμαν? ''Ρουφα το μπαλόνι πουτανάκι!!'' Είστε η ντροπή της γυμναστικής ενα κακής ποιότητας θέαμα. Κακό πρότυπο για τα παιδιά και τζάμπα σφίξιμο γαμώ την πουτάνα μου. Αντε πάντε σπίτι σας, να σας κανονίσουμε στα μπετά να βγάζετε κανένα μεροκάματο. Aν θές να κάνεις γυμναστική κάνε την σωστά και όχι όσο πάς γιατι τότε θα είσαι το μπαλόνι της γειτονιάς. Απο τους πολλούς μύς δεν φτάνει το χέρι σου πίσω να σκουπίστεις στην χέστρα, Αντε στα μπετά τώρα για μεροκάματο. Στα μπετά!!


9) Οι μαλάκες του Camping

Camping. Οσες φορές πήγα σε ένα ήταν για να κάνω απλώς μια επίσκεψη σε φίλους αλλά με εξέπληξε το υψηλό Ratio μαλακίας που ανέδειξε το Bullshit-Radar μου εντός του καταυλισμού. Αιώνιοι φοιτητές σε στάδιο πλήρης αποσύνθεσης, 16χρονα που νομίζουν οτι η ζωή τελειώνει σε 2 μέρες και κάνουν οτι μαλακία έχει σκεφτεί η ανθρωπότητα ολόκληρη. Πολιτικοποιημένοι σαπιοι με τα κρεμασμένα πανό τους νομίζοντας οτι προωθούν κάτι σημαντικό με το να ασχολούνται με την πολιτική το 2012 .IQ 4 τα παιδιά μας. Πανό, μούσια και καμιά βρωμομούνα να μοιράζει φυλλάδια. Αι βγάλε άκρη. Ζευγάρια που γαμιούνται μπροστά σου, Fail Χίπιδες, Ζωγράφοι, κάγκουρες, τα πάντα. δεν έχει τελειωμό. Με αυτά που είδα δεν θέλω να ζήσω σε αυτόν τον πλανήτη άλλο. Η ανθρωπότητα πιο χάλια απο ποτέ.
Αιδίασα τόσο που δεν θέλω να γράψω άλλο πάνω σε αυτό.

10) Οι γιαγιάδες που τα γαμάνε όλα στο Σουπερμάρκετ

Και τελευταίο και καλύτερο οι γιαγιάδες που τα γαμάνε όλα στο Σουπερμάρκετ. Μα όλα όμως. Χαράζουν πορεία και όποιος βρεθεί στον διάβα τους την γάμησε, ακόμα και ο ίδιος ο Χάρος. Αν οι γιαγιάδες δεν βρούν αυτό που θέλουν θα τα κάνουν ολα πουτάνα απο το προσωπικό μέχρι και όλο το σουπερμάρκετ έως ώτου ικανοποιηθούν. Δεν μιλάνε. Ουρλιάζουν η μία στην άλλη. ''Κούλααμμμμ δώ έχ του καλό κρέας!'' Κάνουν 2 ώρες μπροστά απο τον κρεοπώλη αφου τον έχουν βάλει να κόψει μισο ελέφαντα μέχρι να αποφασήσουν τι θέλουν. Αναθέτουν 'δουλειές' σε εύκαιρους διερχόμενους που τους αποκαλούν ''γιέ μου'' ''κόρη μου'' ''Μάνα μου'' ''Αγόρι μου'', καταστρέφουν οτι πιάσουν απο ράφια, ψυγεία, στίβες, κιβώτια, μανάβικα, πουτάνα όλα σου λέω, έπαθα πλάκα με τις γιαγιάδες και δεν ήταν μόνο ένα περιστατικό. Ηταν κάθε φορά που πήγαινα. Γιαγιάδες που τα γαμούσανε όλα. Γιαγιάδες μου λείπετε!! Γαμήστε τα όλα!!

 ffffffuck!!

Summerrr!

Λοιπόν Αλάνια και Κυρίες το καλοκαιράκι έχει έρθει για τα καλά! 

Δώστε του να καταλάβει, το ίδιο κάνω και εγώ γι'αυτό αρέωσα τα post μου.

Καλό καλοκαίρι και θα είμαι πολύ σύντομα πίσω ;-)

(Sorry για το κόλλημα με τα Claymore αλλά τα λατρεύω με χίλια!)

Roxanne of Love and Hate 

fuck yeah κυριολεκτικά!

Quicksword Irene VS Teresa of the faint smile <3

Καλό Καλοκαίρι και πάλι!!!

More Claymore!

Ξανάρχισα να διαβάζω στο laptop τα θαμμένα Claymore Chapter αφού η σύνδεση εξακολουθεί να έχει πρόβλημα και μάλλον θα την αλλάξω. Sorry όσοι δεν είστε σχετικοί με Manga και αγγλικά, ισως και να ήρθε η στιγμή να αρχίσετε με Claymore ;-)

(τονίζω ότι υπάρχουν Manga για όλες τις ηλικίες)

CLAYMORE – sex, bodies, and monsters

Disclaimer: by writing this I’m not endorsing Claymore as a work of high sophistication. It just happens to be a thing with a particular fixation, and being a visual medium it lends itself very well to this analysis.

Claymore is a story about monsters. It is obsessed with the female monstrosity; it is obsessed with the edge between the monstrous and the human the female protagonists walk; it is obsessed with control and, despite featuring characters who for the most part express no sexual desire, it’s a manga which is visually and deeply fixated on sex.

In Claymore the mysterious “organization” selects orphan girls, genetically engineers them with monster flesh, and turns them into living weapons. But once upon a time, orphans of both gender were taken in, but by the time the story proper begins the shift has gone all-female: male warriors, releasing the energy that transforms them and allows them to harness superhuman strength and speed, experience sensations similar to orgasms. So addictive is this release that the initial generations of men all stepped over the threshold of humanity, upon which point they turn into monsters with a ravening hunger for human flesh. In this way the male libido is othered, punished, made forbidden–it is unquestionably condemning for a warrior to “Awaken” into monsters. Those that do become the organization’s greatest enemies, and must be subjugated and killed.

Of course, much the same applies to the women, most of whom don’t experience the same orgasmic sensations when tapping into their monstrous nature (one of the female protagonists Helen, however, is said to be “like the men” in this regard). Notably, however, that once they “Awaken” male and female monsters behave more or less the same: they see it as a liberation from the strictures imposed on them by the organization, they become freer with their basic wants, many of which are sexual. There’s a lot to say here, mainly–

1. All of the male “Awakened beings” reached their state by uncontrolled excess of power; their transformed bodies are not sexualized. Rigald is leonine; Isley is a giant, weapon-wielding centaur.

2. Some of the female “Awakened beings” reached their state by uncontrolled excess of power; their transformed bodies vary widely, but a fair number are sexualized. They almost always retain prominent breasts and hips.

3. Some of the female warriors shift only parts of their bodies into “Awakened” state; some of the female warriors have been trained specifically to control their change, allowing them to remain intelligent and human. These tend to look more aesthetically controlled, more like weapons than eldritch breasts.

4. Some of the female warriors have reached their monstrosity threshold, but are able to revert back (generally with the help of other female warriors).

It plays into the idea that male sexuality is more aggressive, more uncontrollable, whereas female sexual appetite can be held back–that women are, so to speak, in better control of their libido (or detached form it entirely, if they even have one). This is an obviously sexist idea, shored up in-story with the concept that the latest generations of women are newer, improved versions (and thus exercise finer control: some of them are engineered specifically to control each other’s transformation). In addition to this, it is notable that all the powerful male Awakened beings are in control of themselves, able to strategize and lead (apart from Dauph, who isn’t so much not-in-control as merely stupid), many of the female ones are not–Priscilla regresses to an infant state and in current timeline is an inscrutable killing machine who goes out slaughtering everything for no apparent reason; several of the resurrected Awakened warriors are unhinged; Ophelia, Luciela, Agatha and many others become ravenous monsters who can’t think beyond their hunger for meat.

The first is a body that undergoes controlled transformation; the second is one that bursts out of control. One is aesthetically purposeful, made entirely of blades that outsize and outscale the human torso, and bipedal; the other is bestial, distorted, on all fours–and much more emphatically sexual. It’s no coincidence that Isley is literally eaten alive by a swarm of naked zombie women.

The Awakened bodies of women and the stitched-up zombies code a deep horror of female sexuality: the zombies are female appetites unleashed, mindless and driven only to consume flesh. The controlled Awakening of some of the women suggests, perhaps, that female sexuality is all right only if it’s restrained, kept proper–and, of course, in-story the women express little sexual or romantic desire. The only ones who do are the “bad” ones, the monsters. The protagonists are strictly celibate or asexual/aromantic, outside of Tabitha’s crush on her captain Miria and perhaps Clare’s thing with Raki.

But, to be sure, outside of Raki’s crush on Clare, none of the important men has much of a sexual or romantic desire either outside of the nameless, less-powerful male monsters who have now and again been shown as rapists. While Isley’s and Rigald’s transformation to the monsters they become may have been attributed to men’s addiction to orgasmic sensations, both characters are just as celibate (or aromantic/asexual) as the female primary characters: they are not a sexual threat to the women they fight. The men who lead the organization are extremely patriarchal and exert direct control over the transformation from human to monster (they are themselves monstrous, with physical suggestions that they’ve been augmented or genetically altered), they do not engage in gendered abuse.

The women, then, are like Commander Shepard: they are entirely unconcerned with performing femininity, they do not (outside of one instance with Teresa being threatened by bandits, whom she casually grosses out) fear sexual assault, and the only times we see them give attention to their aesthetics it is only to their “sense of style” in combat–Galatea dislikes unleashing her power because it mars her face (but she does not perform this before men, nor has she ever expressed romantic/sexual interest in men) and Roxanne doesn’t like certain fighting styles because she prefers to be elegant as well as powerful: a running theme for many of the fighters, but one that has less to do with them being women and more to do with a certain shounen trope of the elegant fighter (usually a long-haired pretty boy: warning, transphobia). In short, they are divorced entirely from femininity; like Shepard they are narratively treated precisely like male characters.

But there’s a dissonance: all the boobalicious monsters, the basic uniforms the women wear–

Which has a line down the middle that points directly at the cameltoe. The men’s uniform, while sometimes skintight around the chest and lets you admire every muscle if that’s your kind of thing, is very loose around the crotch. It’s a small mercy that the female uniform comes with those useless skirt plates, which thankfully prevent ass-shots but mysteriously leave a convenient gap to expose the cameltoe. Later on, some of the protagonists having deserted the organization put together some black leather and end up with these:

Which is some improvement, but some of the designs–see rightmost–are still questionable and don’t look even a bit comfortable. While within the narrative the women are almost never sexually threatened and seldom encounter the male gaze, the way they are presented both human and monstrous very much panders to it and a terminal fear of female sexuality. So: Claymore’s women–textually freed from performing gender, visually constrained and shaped by the male gaze. A very strange tension.

ΑΠΛΑ κούκλα μου.

Πραγματικά δεν έχω ιδέα απο στυλιστικές τάσεις και μόδες αλλά με αφορμή το πρόσφατο σόκ που υπέστησα απο την θέα ενός κ(ωλάρα)ολαν σκέφτηκα πως ήρθε η στιγμή να ξεράσω τα εσώψυχα μου για το πόσο εύκολα και απλά μπορεί μια γυναίκα να μπεί στα μάτια και το μυαλό ενός άντρα μέσω απλών μεθοδων και απλών ενδυματολογικών επιλογών χωρίς να ενεργεί σαν σπάταλο πρόβατο.

                                                  Πως με τόσο απλά ρούχα όπως αυτό:

 

                                                                                        αυτό:

                                                      Σπέρνεις τον πανικό κυρία μου. Ω ναί....

 Απλούστατα αξεσουάρ όπως αυτό:

 

yes...

 

          

yep...

                                          Ψιτ ομορφιά. Ακου καλά τι έχω να σου πώ.

Εγω είμαι άντρας. Ωραία? Είμαι ένας απλός μηχανισμός οπτικής επεξεργασίας. Δεν θέλω και πολλά για να διεγερθώ. Απλά πραγματάκια. Απλές διαδικασίες. Ουσιαστικό αποτέλεσμα.

             Πιο συγκεκριμένα ομορφιά μου δεν χρειάζεται ουτε να παστώνεσαι σαν
                                                                             κλόουν...

                          
                               
                                    ...ούτε να σκάς 200ευρα σε κομμωτήρια εβδομαδιαίως..

                            

              ..ουτε να σκάς ποσά ισόβαθμα ακινήτου για ρούχα γόβες και κοσμήματα... 


 
                                                 ...για να τραβήξεις την προσοχή μας

Εγω και κανείς άλλος δεν πρόκειτε να νοιαστούμε για τα μπιχλιμπίδια των 800 ευρώ που πλήρωσες για να φοράς,ουτε τις γόβες των 400 ευρώ. Ουτε το τζίν των 500 ευρώ. Αν ακούσω την μαλακία που μασάς για τσίχλα: ''Εγώ για τον εαυτο μου ψωνίζω ακριβά'' θα σε βάλω στον δρόμο στο αντίθετο ρεύμα απο μένα, θα ανέβω σε μια Τουρμπινάτη νταλίκα Scania, θα πάρω φόρα και όπως θα έρχομαι με 100 και πάω να περάσω απο δίπλα σου θα ανοίξω την πόρτα και θα σε σφαλιαρήσω με αυτή γιατι μόνο έτσι θα συνέλθεις απο τον εγωισμό σου. Εγωμπαζο.

Εισαι τερματικά ηλίθια, ανυπέρβλητο ντουβάρι και σε σιχαίνομαι για την μπανάνα (άντε για να μην πώ πούτσα) που κουβαλάς για μυαλό. γιατι-ι!? Γιατι έχεις 83 ζευγάρια αφόρετες γόβες και αχρησιμοποιήτα ρούχα. Τα αγοράζεις και δεν τα φοράς ποτέ. Αυτη την λογική δεν μπορεσα ποτέ να την κατανοήσω. Πόσα κιλά σκουπίδια κουβαλάτε μερικές στο κρανίο? Πόσο πιο απλό? Μου αρέσει κάτι? Το αγοράζω.Το φοράω. ΤΟ ΦΟΡΑΩ. Δεν το θάβω. Για αυτο το αγόρασα. Επειδη μου αρεσε και θέλω να το φοράω. Δεν το θάβω στην ντουλάπα. Το φοράω! βάλτε το να δουλέψει το ρημάδι.

Μάντεψε και κάτι άλλο Κορασίδα. Η καινούρια mercedes του κομμωτή σου ήταν δώρο δικό σου. Ναι! απο τα μηνιατικα που του σκάς εδώ και χρόνια για να παρεμένει το κεφάλι σου ιδιο. ΙΔΙΟ. Fucken-ιδιο. Ιδιο μαλλί. Δεν θα σου πεί κανείς μπράβο. Είτε είσαι αναμαλλιασμένη, είτε ισιωμένη, ένα και το αυτό για εμάς. Αυτο δεν σημαίνει οτι γουστάρουμε την απεριποιησιά. Μπορείς να περιποιήσε το μαλλί σου απλά τονίζοντας την φυσικότητα του. Κάτι τέτοιο το λατρεύουμε. Οταν λοιπόν πηγαίνεις κομμωτήριο κάνε αυτό. Θέλουμε να νίωθουμε το μαλλί σου. Οχι χημικό νέφος και καταστραμένο κεφάλι. 

Και γαμώτο.. Οταν βάφεσαι.. μην παστώνεσαι.. πραγματικά γαμώτο δηλαδή.
                                                                     
            

Kαι να επανέλθω στο θέμα της ακρίβειας.   

Πραγματικα στις μπάλες μας με πόση ακρίβεια ντύθηκες, πίστεψε με μόνο ένας στους είκοσι θα καταλάβει οτι φοράς 'το ακριβό' γιαυτο ξυπνα και βάλε καλα στο μυαλό σου αυτά που έχω να σου πώ.

Ντύσου εύστοχα και οχι ακριβά. Το μόνο που θα σε ωφελήσει να ντύνεσαι ακριβά είναι για να σε ζηλεύουν οι μπαζόλες φίλες σου. Ο άντρας στα ΑΡΧΙΔΙΑ του με κεφαλαία-wallpaper για το αν ντύθηκες ακριβά. Ο άντρας δεν θα κοιτάξει το πόσο ακριβά ντύθηκες αλλά το πόσο ευστοχα ντύθηκες για να γεμίσεις την φαντασία του με την πάρτη σου-ναι την πάρτη σου κοιμησμένη eventually  να σε προσεγγίσει. Δεν εννοω να ντυθείς αητητη τσουλάρα αλλά να τονήσεις με επιτυχία την θυληκοτητα σου και όχι με γαμημένα ριχτάρια που σου κρύβουν τα υπέροχα βυζιά και τις όμορφες γραμμές σου. Ριχτάρι? δηλαδη γαμω το δια τι να ευχαριστηθει κανείς απο το ριχτάρι που φοράς? Φορά κάτι που τονίζει το σώμα σου. Τις καμπύλες σου. Γυναίκα είσαι. Τίναξε μου τα μυαλά, τι περιμένεις δηλαδή? Μιας και πιαστηκα απο το ριχτάρι θα πιαστώ και απο την βράκα-τζιν που κυκλοφορείς. Αυτη η απόλυτη μαλακία που σχεδίασε κάποιος επείδη στραβογάμησε το προιγουμενο βράδυ. Οχι μόνο ειναι άθλιο, ειναι και αντιαισθητικό. Δεν τονίζει καν τον κωλαράκο σου που τόσο φαντάζεται το αντρικό μυαλό, αντιθέτως στον ξεχειλώνει και στον κρεμάει. Τι να την κάνω την κουρτίνα στο κωλομέρι σου? Η σούπερ σεξουαλικη κωλάρα σου είναι το κάλεσμα της φύσης για το αρσενικο. Οταν μου τον κρύβεις με την βράκα με ξενερώνεις. Δειξε τον! Φορα κάτι εφαρμοστό που να τον τονίζει 102%. kill me!!

Σταμάτα να κρύβεις το σώμα σου με μαλακίες. Σταμάτα να πληρώνεις δόση στο ΔΝΤ  για ρούχα.

Γίνε γυναίκα και μπές στο μάτι κάθε άντρα. Τόνισε την κορμάρα σου. Ντύσου εύστοχα, έξυπνα, δώσε τεράστια περιθώρια φαντασίας σε αυτόν που σε κοιτά. Μπορείς να το κάνεις και χωρίς να πετάς περιουσίες. Απλά ρούχα όπως αυτά που απεικόνησα στην αρχή και γενικά μια εξυπνη αγορά συνόλων είναι αρκετα για να κάνουν κάποιον να χτυπιέται το βράδυ στο κρεβάτι του.

                                                                                        Ετσι!!
                                                       
                                                                      
                                                                    
 

Update#1

Εχω ένα πρόβλημα με την σύνδεση Fellows. Οχι κάτι ιδιαίτερο και σύντομα θα είμαι ξανά πίσω...

...με καινούριο postάκι ;-)

See you soon.

Innocent?

I dont think so!!

Τρομοπάστα

Παρένθεση πριν ξεκινήσω: 

Είδα The Avengers στον κινηματογράφο και πραγματικά δεν έχω λόγια. Η ταινία ήταν το απόλυτο fucking Επος!

Και τώρα στο θέμα:

Creepypasta. 

Ενα site με μικρές παραφυσικές/τρομακτικές ιστορίες. Tυχαίο googling μου πριν αρκετά χρόνια.

Είχα φάει κόλλημα για τα καλά. Διάβαζα για ώρες ειδικά την νύχτα. Και τότε είναι που μετράει fellows ;-)

Τ

 Διαβάζοντας ξανά μερικές ιστορίες το προηγούμενο βράδυ αποφάσησα να μοιραστώ την σελίδα μαζί σας.

Ενα απο τα πολλά και διαφορετικά κείμενα για να καταλάβετε που κυμαίνεται το Site:


I awoke one night, lying face down in my bed, unable to move.
This had happened to me before many times. I was told by a doctor that it was sleep paralysis, and that it could be triggered by changes in sleeping pattern, stress, falling asleep in a certain position, eating certain things before going to bed, alcohol consumption, etc. Sometimes, I saw things. They varied from innocent kittens at my door to terrifying demons clawing at my flesh. These were called hypnagogic hallucinations, and were normal, I was told. Just a disturbance in the REM cycle, nothing to be afraid of…
This particular night, and the events that followed, were different.
The window beside me was open, a cold breeze blew the curtains above me. I hadn’t gone to bed with my window open. I felt as if I was being watched. Through my periphereal vision, I saw a little girl standing in my window. She had soft looking black hair, fair skin, and wore a white dress. Smiling widely, she pressed her finger to her lips.

“Shhh!!!”
She giggled, and then the window slammed shut. I suddenly felt a huge weight on my back, I couldn’t breathe. Long black strands of hair, dripping in grease, draped over my face on both sides. Two cold, wet hands pinned down mine, bony fingers interlocking with mine. It pushed my bοdy against the bed, my face forced in a pillow.
I heard a faint whispering. It grew louder and faster, until it was so loud it hurt my ears. The words were sharp and quick, like a sword being drawn from it’s casing. It is hard to describe the voice, or voices I heard. There was what sounded like Latin chanting, backwards English, warped, distorted musιc, screeching violins and the frantic banging of a piano, and a constant hissing of the words “suicide” and “silence”. This all happened at once, and continued on for what seemed like hours. I laid there, paralyzed. I could still feel its cold, wet bοdy against mine. I didn’t want to think about the creature, I could only imagine how terrifying it looked. It’s voice alone was enough to drive me mad. I grew weak, as if I were going to fall into some kind of deep sleep. My breaths grew slower and more sparse. Cold lips grazed the back of my neck, and an even colder hand caressed my cheek. The creature then emitted a horrific, blood curdling scream before finally releasing me.

The weight was lifted from my back. There was no more whispering. It was finally over.
I rolled across the bed and jumped to the floor, sprinting towards the light switch. It was taking longer than usual. Something still wasn’t right. I turned on the light and looked around my room. Everything was in it’s place. I opened the door and looked down the hallway. Two blue eyed Siamese kittens sat at the end of the hall. I could hear them purring in unison. Something was very wrong, I didn’t own any Siamese kittens… I walked slowly towards them. They seemed innocent enough, after all, they were a refreshing change from that beast that had pinned me to my own bed. I bent down and looked at them. They looked back at me, mewing and tilting their heads to the side. I extended my hand. Both of the kittens began licking my fingertips. Hallucinations or not, they were adorable. I tried to pick them up, but one hissed and with a swift motion of it’s paw, sliced my face. I dropped both of the kittens, and they skittered away with their fur bristled.
I was back in my bed. It was as if nothing had happened. I rolled across the bed and stood up slowly before turning my light on. This time, everything was normal. No strange kittens. I was actually awake this time. I walked down the hallway and into the bathroom. I turned on the light and looked into the mirror. To my horror, my pajamas were stained with black grease, and I had three claw marks across my cheek, freshly bleeding. I panicked. Was I still trapped in my nightmarish state? Or had it all been real? Both thoughts terrified me. I collapsed on the bathroom floor.
I woke up in a hospital bed. My little brother had found me in the bathroom and alerted my parents, who rushed me to the hospital.
“What the fuck happened?” I asked.
“Watch your language, Elizabeth.” My mother said.
“You fell in the bathroom and knocked yourself out.” My little brother Timothy answered.
“No shit.” I muttered under my breath.
My dad chuckled, and my mom elbowed him, giving him a stern look. The doctor explained that I had fallen and hit my head, resulting in a minor concussion. I didn’t hit my head hard enough, I still remembered everything that had happened. I shuddered.

 On the way hοme I sat in the back seat of the car with my little brother. I wanted to tell someone what had happened leading up to my collapse in the bathroom, but I knew no one take me seriously. They knew about the issues I had with sleep paralysis in the past, but they took them with a grain of salt. They were nothing more than silly nightmares to them.
I remained silent on the way home and for the rest of the day. I grew weary as each minute passed. Each minute that passed was another minute closer to nightfall, which was when I would be going to bed. I decided not to sleep that night. Or the next night. Or the one after that…
After being awake for ten days straight, my parents took me back to see the doctor. He prescribed me some sleeping pills. At first, I was afraid to take them. I didn’t want to go to sleep and experience that horror again. But both my body and mind were exhausted, so I gave in that night and took one of the pills. I slept through the night and woke up with ease. Relief rushed over me. Each night, I took the pills and fell asleep. Each morning, I woke up without incident. This peace continued for months. The sleep paralysis seemed like a distant memory.
One day, I came home more tired than usual. It was still early, three in the afternoon, but I decided to take a nap. It seemed harmless enough. I laid down on my bed and fell asleep. I woke up about an hour later. I yawned and rolled to the side of the bed. I stood up beside the bed and stretched for a few seconds. Suddenly, I heard my little brother screaming.
“Liz! Liz! There’s something in my room! Help me! Help me!”

 I charged down the hallway and into Timothy’s room. What I saw filled me with horror. A female creature, drenched in some kind of inky black grease, crawled through the window and onto the floor. It’s body bent into inhuman positions, bones cracking as it moved across the floor. Black liquid flowed from it’s mouth and eyes as it whispered and gurgled, dragging itself across the floor towards my little brother. I screamed and grabbed him by the hand. We ran out of the room, slamming the door behind us. I screamed for my mom and dad, but no one answered. They must not have been home. I took my little brother into my room and locked the door. I could hear the creature’s bones cracking as it moved down the hallway towards my room. It stopped at the door. The door began shaking violently. I screamed and cried, holding my little brother close.
“Make it stop!” Timothy cried over and over.
I didn’t know what to do. The cries of my little brother tore me apart, but the creature outside the door terrified me to my very core.
“Please, please, make it stop!”
I couldn’t handle it anymore. I stomped over and ripped the door open. The creature twisted its head upwards and looked at me. It smiled with broken, black teeth.
“Remember me?” It whispered. It’s razor sharp voice twisted and echoed through the room, my little brother covered his ears and shook his head.
I stared at the creature, quaking with rage and horror.
It screamed, the black liquid gurgling from it’s mouth like a fountain, drenching me. Timothy began sobbing uncontrollably.
I kicked it once, twice, three times, four times… It curled up like a smashed spider and withered into a pile of black slime.
It was over. It was finally over. I threw my arms around my little brother and laughed. It was over! It was finally over!

 I woke up in my bed. Timothy slept beside me in a fetal position, sucking his thumb. I rolled carefully across the bed and walked across my room. I turned on the light. Two blue eyed Siamese kittens laid beside my brother, purring. My heart sank. I looked down at my clothes, they were drenched in black. I felt a sting on my cheek…
The sounds of whispering and bones cracking echoed through the room. I fell to the floor, paralyzed.

Αλλά όπως έχω ξαναπεί, γούστα είναι αυτά. Μπορεί κάποιοι να γουστάρουν αυτές τις ιστορίες ενώ κάποιοι άλλοι να τις θεωρούν μαλακίες. Προσωπικά βαριέμαι να διαβάσω ένα ολόκληρο βιβλίο και αρκούμαι στα mini-stories. Αν θέλετε casual reading και paranormal horror η Creepypasta ειναι για εσάς.

Scared enough?